Ba't ganun?

Ba’t ganun?

Alam mo yung feeling na gusto mo nalang umiyak sa harap niya, para lang malaman niyang nasasaktan ka? Kung anu ano nang napasok sa isip ko eh, nagaalala na kasi ako. Hindi ba normal na magalit o magtampo man lang? Ang hirap, hindi ko alam kung anong iisipin ko, hindi ko alam kung hindi mo na ko mahal, hindi ko alam kung youre taking me for granted, at hindi ko alam kung makakaya ko pa. Ang tanging magagawa at kaya ko lang gawin ngayon eh umiyak. Tapos bukas, pag online mo, imemessage mo ko ng mahabang mahabang message. Tapos wala na, bati na tayo pag tapos nun. Hehe. Nabanggit ko nanaman sayo dati na nagbabago ka na. Ang sabi mo wala naman akong magagawa kundi tanggapin ka nalang. Kung patuloy kang magbabago ng magbabago.. pasensyahan tayo. Wala ka na ring magagawa kung magbabago narin ako.

Maliwanagan sana yung isip ko, kung anu ano nanamang pumapasok at sinasabing gawin ko na alam kong di ko naman kaya at ireregret ko. Oh well, hindi mo naman ito matatawag na pagibig kung hindi ka masasaktan.